dinsdag 6 februari 2018

Ons leven met autisme

Het is hier wat stilletjes op mijn blog, dat zul je misschien wel gemerkt hebben. Dat is niet omdat ik niets te vertellen heb... Integendeel. Maar ik ben mijn blogstem een beetje kwijt. Ik heb altijd geschreven over de renovaties, de inrichting van ons huis, zo nu en dan een receptje of uitstapje met de kinderen, een naaiseltje... Maar dat lijkt nu allemaal zo futiel. Een luxe bijna. In november schreef ik een blogpost waarin ik je vertelde dat ons dochtertje de diagnose autisme kreeg. Dat was toen een opluchting, want we konden het labeltje 'raar' of 'speciaal' na bijna tien jaar eindelijk vervangen door iets met een officiële naam.

Maar die opluchting sloeg genadeloos om. We zijn nu een paar maanden verder en het begint steeds meer door te dringen welke impact haar autisme op ons gezinsleven heeft, en welke impact het op haar toekomst zal hebben. We hebben al heel wat dromen laten varen en namen de moeilijke beslissing haar in te schrijven in het bijzonder onderwijs, het zogenaamde type 9, waar ze naar een 'autiklasje' kan gaan. Want de toenemende druk (en drukte) op school begint steeds meer zijn tol te eisen. Ook dierenzorg lijkt voor het secundair momenteel de beste oplossing, omdat dieren haar zo gelukkig maken. Dieren zijn niet zo complex als mensen. Je moet ook zo je best niet doen om aanvaard en leuk te worden gevonden. What you see is what you get. En van mensen zal ze steeds minder begrijpen, zeker wanneer ze gaan puberen en sociale interacties heel complex worden... We moesten dus kiezen: een puberteit met zo weinig mogelijk stress of een mooi diploma. Gelukkig geloof ik er ook heel hard in dat kinderen later hun weg wel zullen vinden, zolang ze thuis maar voldoende worden ondersteund. Een kind dat vlotjes achterstevoren praat, op haar zesde al AVI 8 behaalde en echt prachtige tekeningen maakt, zit volgens mij vol verrassingen.

We leren ook elke dag iets bij. Dat als je haar een vraag stelt je ze even met rust moet laten om na te denken, want als je te ongeduldig bent is er een grote kans dat het tot een woede-uitbarsting komt. Dat er echt niets nodig is om zo'n explosie uit te lokken. Dat je ze aan tafel het best met rust laat, omdat ze het al moeilijk genoeg heeft om alle geluidjes te processen, al doen we nog zo ons best om ons eten geruisloos naar binnen te werken. Dat de minste vraag of opmerking er dan een te veel is. Dat haar geluidsdempende oorkappen altijd in de buurt moeten liggen. Ik leer de signalen van opstapelende irritatie herkennen en geef dan een subtiel signaal zodat de rest van het gezin zich op tijd kan terugtrekken en de lont uit het kruitvat wordt gehaald. Het is op eieren lopen soms, zeker na een drukke schooldag, maar we worden daar iedere dag wat beter in. Ik vertel haar ook dat woede-uitbarstingen oké zijn, dat ze eens goed mag schreeuwen en op een kussen mag slaan. Want het moet eruit. Die aanvallen zijn geen reactie van een verwend kind dat haar zinnetje niet krijgt, maar een soort van overlevingsmechanisme.

Ik ontdekte ook dat ze helemaal oplaadt van een bad en dat ik haar daar de eerste twee uur niet uit moet halen. We houden haar vakanties en weekends zo rustig mogelijk en buitenschoolse activiteiten blijven beperkt tot yoga en paardrijden. Omdat ze alle rust nodig heeft en we eerlijk gezegd al blij zijn als we haar de deur uit krijgen zonder een drama over kousennaden in haar schoenen. Ik leer ook op een andere manier tegen haar praten, zeg nu "Ik ga nu vertrekken" en niet "Ik ben weg", want zoiets is enorm verwarrend voor haar. Ik weet nu ook dat als ik op een eenvoudige manier met haar communiceer, zonder franjes, dubbelzinnige gezichtsuitdrukkingen of vreemde intonaties, mijn boodschap het best bij haar binnen geraakt.

We bereiden ons ook voor op veel onbegrip van buitenaf. Want wat we ook ontdekten, is dat autisme bij meisjes vaak enorm verschilt van autisme bij jongens. Lees je over autisme, dan lees je vaak over obsessies met treinen of cijfers. Terwijl dat bij meisjes vaak paarden (of dieren in het algemeen) en tekenen is. Dat meisjes buitenshuis enorm hun best doen om door iedereen leuk te worden gevonden, om 'normaal' over te komen en sociaal wenselijk gedrag te vertonen, en dus de hele dag een toneeltje opvoeren, om dan uitgeput en compleet overprikkeld thuis te komen. Thuis, daar waar het veilig is en woedeaanvallen weer mogen.

Dus bedenken we nu al antwoorden op opmerkingen zoals: "Vreemd, je ziet aan haar niet dat ze autistisch is". Of "Ik ken iemand die autisme had en nu niet meer". Ik kreeg ze al, maar ik wil er voortaan op voorbereid zijn. Je kunt niet verwachten dat iedereen weet hoe autisme in elkaar zit, dat besef ik heel goed, maar ik heb nu al door dat we ze heel vaak te horen gaan krijgen, dat dat best vermoeiend (en frustrerend) zal zijn en dat je dan best een passend antwoord klaar hebt...

Dus ja, bloggen over het interieur of lekkere recepten... Ik wil het heel graag weer doen, maar mijn hoofd staat er nu vaak niet naar. Ons nieuwe gezinsleven vraagt momenteel zoveel energie. En ik lees ook wat er maar te lezen valt over autisme omdat ik een veilig toevluchtsoord wil zijn en blijven voor haar. Het begint steeds meer een hoofdactiviteit te lijken, vertalen een bijberoep. Maar ik vind dat niet erg. Het klinkt heel vreemd, maar het lijkt wel alsof ik me nu voor het eerst in mijn leven écht nuttig kan maken. Ik wil er echt alles aan doen om dat kleine, vaak verdrietige meisje gelukkig te maken. En daar heb ik alles voor over.

Ik blog nog steeds enorm graag, maar ik denk dat autisme hier af en toe ook een plaatsje zal krijgen, zo tussen de receptjes en interieurfoto's door. Of misschien zelfs in de receptjes, wie weet. Omdat het zo'n grote rol speelt in ons/mijn leven, maar ook omdat ik het liefst zou hebben dat heel de wereld weet hoe mijn dochter in elkaar zit. Zodat ze begrepen wordt en het leven iets draaglijker wordt voor haar. Zodat mensen in haar omgeving weten hoe hard ze haar best doet, en hoe zwaar dat haar valt, al zullen ze dat niet aan haar zien. Maar ook omdat autisme bij meisjes/vrouwen zwaar ondergediagnosticeerd blijft. Mijn man sprak vandaag nog met een vrouw die pas op haar 40ste de diagnose autisme kreeg omdat ze niet aan de 'verwachtingen' voldeed en dus bleef zoeken en worstelen. En dat is bij vrouwen heel vaak het geval. Maar ook omdat ik na mijn blogpost in november zoveel dankbare reacties kreeg van mensen die ook zoekende zijn in het duistere woud dat autisme heet. Zodat ik misschien ook wat licht op het onderwerp kan doen schijnen, net zoals andere blogs dat voor mij doen. 

Blijf alsjeblieft niet weg, klik gewoon door als het je niet interesseert. De volgende blogpost wordt vast weer leuk. Want ik blijf naarstig zoeken naar de humor in alles en wil graag een glimlach op je gezicht blijven toveren, net zoals ik dat op Instagram zo graag doe. Het leven is al somber genoeg.

Wie graag meer wil weten over welke vorm autisme bij veel meisjes aanneemt en waarom het vaak niet wordt gediagnosticeerd, raad ik dit interview aan. Ik heb er zelf enorm veel aan gehad en het stralende gezicht van die Ludwine toen ze het over haar schoolrichting dierenzorg had, heeft mij en mijn man helemaal overtuigd dat er voor onze kleine meid momenteel geen betere richting bestaat.




woensdag 24 januari 2018

Junes verjaardagstraktatie

June werd vandaag 10 jaar. Een bijzondere leeftijd voor een bijzonder meisje. En dat verdiende een bijzondere traktatie op school!




Ik trok naar de klas en 'bakte' daar frietjes terwijl de kinderen nietsvermoedend in de computerklas zaten. Toen ze binnenkwamen vonden ze echter geen frietjes met mayonaise maar ...



... cake met slagroom!

Gefopt!

Hoe ik dit deed? Ik kocht een kant-en-klare cake in Delhaize omdat die de perfecte lengte én kleur voor frietjes had. En ook omdat dat - laten we eerlijk zijn - een lekker luie oplossing was. Ik sneed de cake in frietjes en legde die in kartonnen frietbakjes die we in de frituur hadden gekregen. Ik prikte er een vorkje in (alweer dank aan onze frituur) en voorzag ieder bakje van een toefje mayonaise van slagroom. Als je tien minuutjes wacht zakt je mooie slagroomtorentje in elkaar en lijkt het écht op mayonaise.






zondag 21 januari 2018

Veggie spaghetti die net 'echt' lijkt

Nooit eerder deed ik zoveel aangename ontdekkingen in de keuken als sinds wij geen vlees meer eten. Want een vleesvrij leven dwingt je om op zoek te gaan naar alternatieven en nieuwe dingen uit te proberen. Quorn en andere kant-en-klare alternatieven voor vlees kopen wij niet, want ik vind die veel te duur voor de vaak povere of ietwat 'geforceerde' kwaliteit die je ervoor terugkrijgt. En ik vind het ook gewoon niet nodig.

Met een beetje fantasie, geduld en slimme tips uit kookboeken kun je immers lekkere en gezonde alternatieven voor vlees op tafel toveren. En vandaag vertel ik je hoe ik spaghettisaus maak met de consistentie van saus met gehakt, gewoon met groenten! En het grote voordeel is dat je altijd alles in huis kunt hebben, zodat dit gerecht in een wip op tafel staat op dagen dat het snel moet gaan of je wat minder inspiratie hebt.









Het geheim? Linzen! En die gebruikte ik zelden voor we stopten met vlees eten. Nu staan ze minstens één keer per week op het menu. Bijkomend voordeel is dat ze supergezond zijn! Je kunt ze droog kopen en zelf koken maar vindt ze ook gewoon in blik in de supermarkt, klaar voor gebruik.

Ik maak mijn saus eigenlijk klaar zoals ik het altijd al deed, maar nadat ik mijn ui, knoflook en eventuele andere groenten (hier selderij en wortel) heb gestoofd, voeg ik linzen toe in plaats van gehakt. Om ze echt op gehakt te laten lijken, stamp ik ze iets fijner met de pureestamper. Maak er wel geen moes van... Je zult zelf wel zien dat ze na een paar keer stampen echt op gehakt gaan lijken. Wat ik dan doe, is wat gerookt paprikapoeder toevoegen. Ik weet niet wat dat is met gerookt paprikapoeder, maar ineens staat het in bijna ieder recept dat ik maak uit mijn kookboeken! Ik gebruik het dus vaak en ben er echt verslingerd aan geraakt. En het geeft je gerecht een gerookte toets die je ook wel in vlees terugvindt. Zeker eens proberen!

Voor de rest grijp ik naar mijn gebruikelijke ingrediënten, zoals tomatenpuree, balsamicoazijn en passata/tomatenblokjes, verse kruiden enzovoort. Maar wat in spaghettisaus ook heel lekker is, zijn een paar fijngehakte dadels of wat pure chocolade. 
 
Ook Jeroen en Jamie gebruiken linzen voor hun vegetarische variant van spaghettisaus en het is altijd interessant om te zien wat zij er nog in gebruiken. Mijn spaghettisaus ziet er iedere keer weer anders uit, afhankelijk van mijn inspiratie van het moment of de inhoud van mijn voorraad/koelkast.
 
De kinderen waren verbaasd hoe hard deze spaghettisaus met linzen op 'echte' spaghettisaus lijkt en vinden hem minstens even lekker. En ik durf wedden dat je er nietsvermoedende gasten mee kunt foppen!
 
Trouwens, een andere spaghetti die ik heel graag klaarmaak en die schittert in eenvoud is deze one-pot spaghetti van Anna Jones. En ook deze is heel snel klaar!



 

woensdag 17 januari 2018

Hoe ik mijn winterdip overwin

Ik zag als een berg tegen de winter op. Koude deert me niet zo, maar ik moet regelmatig de zon zien om gelukkig te blijven. Het is zelfs zo erg dat ik in de tuin ga staan zodra ze even komt piepen, gewoon om dat licht en die warmte op mijn gezicht te voelen. Ik voel de energie dan echt binnenstromen en ik heb dat keihard nodig. De voorbije maand was dan ook een enorme beproeving!

Maar ik vond er gelukkig iets op! Ik schreef me in september halsoverkop (ik zocht info op en zat letterlijk drie kwartier later in de les!) in voor een cursus 'digitale fotografie'. Ik leerde eindelijk waar al die knopjes op mijn spiegelreflexcamera voor dienen. De uitleg is behoorlijk technisch, maar ik snap nu eindelijk hoe het zit met sluitertijd, diafragmaopening, ISO-waarden enz. Afgelopen les leerden we over het gebruik van de interne flits en ging er voor de zoveelste keer een licht (ha!) branden (je gebruikt die dus niet 's avonds, maar overdag, ook in de zon!!). Ik haal zoveel energie uit die lessen en die nieuwe kennis dat ik heb besloten cursussen, workshops en opleidingen te blijven volgen, het liefst in gloednieuwe domeinen, zodat ik de zon in de winter iets minder hard nodig heb.

En zo schreef ik me ook in voor een cursus EHBO. Iets compleet anders, maar dit stond al lang op mijn to do list. Ik had dat wel een beetje onderschat, want de docente verkondigde afgelopen maandag tijdens de eerste les dat er af en toe een 'simulant' vol verwondingen zal komen binnenvallen, onaangekondigd, en wij dan beurtelings razendsnel moeten ingrijpen, en dat we dan best niet al te propere kleren aandoen omdat we vol nepbloed zullen hangen ... Ik weet dus nu al dat ik iedere maandag met een heel klein hartje naar die les zal gaan. Ik hoop dat mijn kinderen in bed liggen als ik daarna thuiskom, of ze zijn getraumatiseerd voor het leven! Iets minder energie daar dus, maar misschien verandert dat wel zodra ik een eerste leven red :-D

In februari start ik ook met een module 'Lightroom/Photoshop' en daar kijk ik nu al enorm naar uit. Het wordt veel, maar gelukkig kom ik telkens vol energie weer thuis.

De eerste module fotografie zit er bijna op (we krijgen een weekje pauze en starten dan met module 2) en ik diende mijn eerste portfolio in. Ik ben heel benieuwd om mijn foto's te zien groeien. En waar kan dat beter dan op mijn blog? Onderstaande foto's zijn het resultaat van de opdrachten die we sinds september kregen en waarin telkens een andere techniek aan bod kwam. Het gaf me bij momenten veel stress en ik lag er ook wel eens van wakker (zeker met dat grijze weer), maar je loopt gelukkig ook op wolkjes als het dan wel lukt. Onderstaande foto's zijn niet bewerkt, want dat mocht in module 1 nog niet. Hier zijn ze dus, met dank aan mijn trouwe medewerker Elliot!















maandag 8 januari 2018

Mijn creatorium

Ik ben nogal graag 'op mijn eigen'. Heb een plekje nodig dat alleen van mij is, waar mensen nog op de deur moeten kloppen (al is dat nog een groot werkpunt voor mijn huisgenoten) en dan nog geen garantie hebben dat ze ook effectief binnen mogen. Niet zo lang geleden werkten mijn man en ik (beiden freelancevertalers) nog in hetzelfde kantoortje, hier thuis. Maar hij ramt zo hard op zijn computer - hij ontkent dat, maar dat zijn klavier na 1 jaar al niet meer werkte zie ik als een bewijs dat ik gelijk heb - en belt zo vaak dat ik besloot mijn eigen plekje in te richten en naaikamer en kantoortje samen te voegen. Slaapkamer (groot) en naaikamer (klein) werden verwisseld en ik kreeg een 'creatorium' dat stukje bij beetje mijn eigen, heel persoonlijke plekje werd.




Het meubel met de vele schuifjes is het meubelstuk dat ik zou proberen redden als mijn huis in brand zou staan (en gezin en huisdieren al op de stoep stonden). Het zou helaas ook zelfmoord zijn, want het is echt loodzwaar. We kochten het ooit eens in een winkeltje in Gent dat helaas al jaren gesloten is. De eigenares bracht het mee uit Scandinavië.




Het bureautje vond ik in een verkoopzaal in de Kloosterstraat in Antwerpen. De zaal verkocht er een groot deel van de meubels die uit het oude gerechtshof in Antwerpen werden gehaald, compleet met statige rechterstoelen! Ze konden me helaas niet vertellen waarvoor het had gediend, maar ik vind het wel inspirerend om te werken aan een meubel vol krassen en verfspatten en dus een rijk verleden. Moesten meubels toch eens kunnen praten, he ... (het zou hier nogal een kakofonie zijn!)

De mand waar mijn paradijsvogelplant (Strelitzia) in zit, is van HK Living. De kast met de rolluiken links komt uit een verkoopzaak in Ieper.
 



Marmeren plank, wandsteunen en memobord zijn van House Doctor. Het paardentafereeltje is een print op hout en komt uit de Kringwinkel, net als de kadertjes op het plankje. Het poesje naaide ik zelf. Het is compleet mislukt, ziet er 100 jaar oud uit en net daarom krijgt het een ereplekje in mijn kamertje.

Het moderne lampje moet een tegengewicht voor de kitschprenten bieden. Maar ik weet al niet meer waar ik het kocht!




De kleur op de deur hieronder is Vert de Terre van Farrow & Ball. De paspop komt uit een vintage winkel, de linnenkast uit de Brusselse Marollen.
 




Het wandrekje met de mandjes in messing is van Madam Stoltz, de naaitafel is een oud aanrecht op stalen poten en een ladenblok van Ikea. De krukjes zijn nog steeds in veel verschillende kleuren verkrijgbaar in het Woontheater. In de oude letterbak (vintage winkel) bewaar ik mijn stikzijde.
 



Het doek met de spar is ook van HK Living. Ik hing er een lichtsnoer achter zodat het lijkt alsof de boom met lichtjes is versierd. Dat idee komt trouwens niet van mij, maar van het merk zelf.
 



Mijn knipmeubel is gewoon een keukeneiland uit Ikea. Het heeft de ideale, ergonomische hoogte om aan te knippen of te spelden. Ook de barstoel komt uit Ikea. Het tapijt is alweer van HK Living, duidelijk een van mijn favoriete merkjes (deze post is echter niet gesponsord!), en is eigenlijk gewoon katoen met een print op.



Met dit zeteltje ben ik nog steeds heel blij. Ik vond het in de Kringwinkel voor maar 60 euro. Ik ben normaal snel vies van stoffen tweedehandsmeubels, omdat er ik-weet-niet-wat in die stof kan zitten en wonen, maar deze zag er zo nieuw uit dat ik hem toch kocht. Iemand merkte trouwens op dat Phoebe uit Friends net zo'n zetel in haar appartement had staan, wat hem extra bijzonder maakt voor mij. De Japanse kaligrafiekwasten naast de kast komen uit een winkeltje in de Kloosterstraat in Antwerpen.


Voor de opmerkzame lezer die de print 'Hallo herfst' zag: ja, zolang ben ik al met deze blogpost bezig!





maandag 11 december 2017

De olijke tweeling in de Winterefteling

Broer en zus, dat is hier kat en hond. Alsof we nog niet genoeg katten en honden hebben. Zij zit graag op haar eilandje, hij heeft voor alles een maatje nodig en heeft een hekel aan alleen zijn. En dan durven de spanningen wel eens hoog oplopen natuurlijk ...

En toen kwam die uitnodiging voor een weekendje Winterefteling. Met een dochter die bezeten is van dat pretpark moesten we daar echt geen seconde over nadenken.

Maar toen dat weekend dan uiteindelijk voor de deur stond, kreeg Elliot een uitnodiging voor een wel heel tof verjaardagsfeestje (lasershooten mét donuts!). Toen ik ze op een dag van school ging halen, zei hij dat hij liever niet meeging naar de Efteling en misschien bij vriendjes zou kunnen logeren. Die vriendjes, die ernaast stonden, boden hem meteen een bedje aan, en June en haar vriendinnetje Ella, die er ook bij stonden, zagen vliegensvlug de mogelijkheden. In drie minuten tijd had die bende kinderen plannen gemaakt: Elliot zou bij vriendjes blijven slapen en Ella ging mee naar de Efteling!

En eigenlijk was ik daar zo rouwig niet om. Iedereen had nood aan een break van alle ruzies tussen broer en zus. Elliot keek uit naar een weekend vol leuke activiteiten met vriendjes en die twee meisjes maakten ondertussen wilde plannen voor de Efteling en trokken iedere dag een kruisje op hun aftelkalendertje.

De zusjes Ananas, want zo noemen ze zich, zijn precies even groot en hebben toevallig dezelfde jas en beiden goudkleurige schoenen. Ze konden een weekend lang dus perfect voor een echte tweeling doorgaan (al is Ella thuis ook een échte tweeling). Hun gegiechel werkte op mij zo aanstekelijk dat ik meermaals de slappe lach kreeg. En ondanks het feit dat de rode draad meestal kaka, pipi of prot was en ik dat stadium ondertussen wel al even ben ontgroeid, genoot ik enorm van die lachbuien. Het is weer eens wat anders, kinderen die elkaar graag zien. En ik zou er best aan kunnen wennen!






Het sneeuwde in de Efteling en de betovering was daarmee compleet. Overal in het park schuilden kleine, magische verrassingen. Zoals de oorverwarmers van Langnek. Of de Cirque du Soleil-achtige acrobaten in de nok van de bekende ingang tot het pretpark. De duizenden lichtjes en lampionnetjes, de vuurkorven, de schaatsbaan en de langlaufpiste op de sporen waar in de zomer treintjes over rijden...








In de late namiddag trokken we naar ons huisje in Bosrijk om ons wat te verwarmen en te rusten voor we naar het park terugkeerden voor Aquanura, een betoverend mooi licht- en muziekspektakel op het water.




Na een versterkende maaltijd in het restaurant van Bosrijk trokken we onze pyjama's en Klaas Vaak pinnemutsen aan en keken de meisjes nog wat naar Efteling TV.




Zo'n weekendje Efteling is best wel ontspannend omdat je je geen zorgen moet maken dat je het hele park niet gedaan krijgt op één dag. Ons huisje lag op 10 minuutjes wandelen van de ingang tot het park, wat echt een groot gemak was. Als de meisjes moe waren, keerden we gewoon even terug om wat te rusten.

Je kinderen zien genieten, dat is toch het mooiste wat er is. En uiteraard had Elliot achteraf spijt, toen we hem terugzagen en hij zijn zus zag, die nog vol roze suikerspin hing en honderduit vertelde over al haar Efteling-avonturen, over de lasershow en de donuts die ze at. Maar keuzes maken, ook dat hoort nu eenmaal bij het leven ...

 

woensdag 29 november 2017

Leuke activiteit met kinderen: lightpainting of schilderen met licht

Ik volg sinds september een cursus digitale fotografie en ontdek eindelijk waar al die knopjes op mijn spiegelreflexcamera voor dienen.

Gisterenavond spraken we met de hele klas af in het bos om aan lightpainting te doen. Ik nam Elliot mee en we amuseerden ons te pletter!



Ik ga hier helemaal niet pretenderen dat ik een volleerd lightpainter ben. Dit was mijn eerste kennismaking met de techniek, maar ik weet nu genoeg om jullie uit te leggen hoe je samen met je kinderen heel leuke foto's kunt "knutselen"!

Wat heb je nodig?

  • Een goed digitaal fototoestel
  • Lichtjes: een zaklamp, glowsticks, het lichtje van je gsm, gekleurde flesjes om je lichtje in te steken, touwtjes om je lichtjes aan te binden enz.
  • Een statief of stevige ondergrond om je toestel op te zetten zodat het niet kan bewegen.
  • Een flinke dosis moed om 's avonds in het bos te fotograferen, al kan het natuurlijk ook gewoon in de tuin, zolang het er maar donker genoeg is.

Ik leg even kort uit wat er bij lightpainting gebeurt, zonder al te technisch te worden... Je stelt zo'n lange sluitertijd in dat je fototoestel er veel langer over doet om zijn foto te nemen en jij ondertussen tekeningetjes kunt maken in de lucht. In die tijd registreert je toestel alle bewegingen van het licht, met het gevolg dat alle "sporen" van je lichtje op de foto zullen staan. Ken je die foto's van snelwegen waarin de lichten van de auto's lijnen vormen? Dat principe dus.

Zo ga je te werk:

Op de betere digitale toestellen zie je een wieltje met daarop 'Auto', P, A, S en M. Zet je toestel in die laatste stand: M (manueel). Je kunt nu je sluitertijd instellen. Je herkent die aan tekens die op mijn toestel gaan van 30" tot 1/4000. Gevonden? Stel je toestel in op 30" (30 seconden).

Zoek nu uit hoe je het diafragmagetal aanpast. Je herkent het aan het symbooltje F, gevolgd door een getal (bijvoorbeeld F7.1). Hoe kleiner dit getal, hoe meer je van de achtergrond zult zien. Hoe hoger het getal, hoe donkerder de foto wordt, tot je enkel de lichtjestekening ziet, tegen een zwarte achtergrond. Wat je ook kunt doen om de achtergrond lichter te maken, is je ISO-waarde verhogen, maar let dan wel op met ruis op je foto. Experimenteer daar gewoon wat mee. Je zult ook zien dat ik foto's met een blauwige sfeer en foto's met een eerder oranje sfeer maakte. Die verkrijg je door te spelen met je witbalans (WB), maar dit alleen ter info voor wie nog een stapje verder wil gaan. Zet ook de automatische focus uit: waarschijnlijk zit er op je toestel een schuivertje met AF en MF. Het is MF dat je hier moet hebben (manuele focus). Wat hier nog het belangrijkst van allemaal is, is dat je toestel gedurende die 30 seconden niet kan bewegen! Gebruik dus een statief als je dat hebt, of plaats het toestel op een muurtje en raak het na het indrukken van de ontspanknop niet meer aan!


Alles klaar?

Maak met de zoeker van je toestel een mooi kader, zoom naar wens in of uit en stel scherp met de manuele focus (je doet dat door te draaien aan de cirkel rond je lens, helemaal vooraan). Druk nu de ontspanknop in (of gebruik de zelfontspanner), spring met z'n allen voor de lens en teken er maar op los met je lampjes! Denk er ook aan je lampje aan en uit te zetten als je bijvoorbeeld oogjes of andere losstaande elementen wilt tekenen. Je hebt hiervoor dertig seconden de tijd, en dat is langer dan je zou denken. Als dat te lang is, stel je een iets kortere sluitertijd in, bijv. 15". 

Na 30 seconden hoor je een klik en zodra je foto is verwerkt, kun je het resultaat bewonderen.





Hierboven zie je een foto met een laag diafragmagetal. Hieronder was het iets hoger, waardoor de achtergrond donkerder wordt. Maar voor alle duidelijkheid: het was op dat moment heel donker in dat park/bos, hoewel het op de foto lijkt te schemeren. Je krijgt dan een magisch sfeertje dat ik wel kan pruimen.



Met deze foto's ga ik echt geen prijzen winnen, maar het is gewoon een heel leuke activiteit om samen met de kinderen te doen. En misschien komt er nog wel een leuke kerstkaart uit!