zaterdag 11 november 2017

ASS: een nieuwe start

Ik was niet meteen van plan hier iets over te schrijven, maar ik begin zo stilaan de voordelen van een open communicatie hierover in te zien.

Herinner je je nog die post die ik twee jaar geleden over mijn dochtertje schreef en waar heel veel reactie op kwam? Bleek dat we toch vanaf het begin op het juiste spoor zaten. In september, na vele onderzoeken en gesprekken in Paika in Jette, kreeg June de diagnose Autismespectrumstoornis (ASS). En uiteraard vielen wij niet uit de lucht. En uiteraard viel niemand op school uit de lucht. June was altijd al dat "speciale" kind. Die hooggevoeligheid is er nog steeds en zal er altijd zijn. Die hoort er gewoon bij. Maar het plaatje is nu eindelijk compleet. 


Foto: HappyShoots

Geen verrassing dus, maar we moesten June nu wel opnieuw leren kennen, in zekere zin. Plots werd er veel duidelijk. De psychiater had het over de typische repetitieve handelingen van veel kinderen met ASS. "Oh, maar dat heeft June niet!" antwoordden wij bijna opgelucht. "Toch wel", antwoordde de psychiater. "Ze tekent veel en tekent altijd hetzelfde type van mannetjes en diertjes." Dat ze graag mutsen en fietshelmen draagt, zelfs in de zomer, vonden wij grappig en weer typisch voor die June die lekker alle regeltjes aan haar laars lapt. Blijkt dat ze zo het lawaai buitensluit. Het drama om nieuwe gerechten, al zijn die nog zo kindvriendelijk, of gerechten met niet meteen herkenbare ingrediënten... De sarcastische mopjes die ze nooit begrijpt of letterlijk neemt. Haar beruchte zombie-ogen, waarbij ze haar oogbollen zo wegdraait dat je bijna alleen het wit ziet... "Haha, die gekke June toch!" reageren de mensen dan. Nu blijkt dat een tactiek te zijn om niet in de ogen te moeten kijken. "Maar je kijkt toch wel in mijn ogen, June?" Haar antwoord op die vraag moest ik toch even wegslikken: "Nee mama, ik kijk naar je neus of tussen je ogen, want in ogen kijken vind ik eng." En aanrakingen door mensen die ze niet kent. Ook eng. Ze is beginnen paardrijden en telkens komen ze mij halen om ze op haar paard te tillen, want andere mensen mogen haar niet aanraken. Of hoe ze soms compleet de kluts kwijt is als er onverwacht bezoek aanklopt. Hoe wij altijd zeiden: "Vooruit, ga eens dag zeggen!" en zij gewoon als aan de grond genageld bleef staan of stilletjes wegsloop. Onze eurocent viel en bleef maar vallen de voorbije weken.

Ik twijfelde of ik hierover wel ging schrijven. Want dit gaat niet over mij. Het lijkt alsof ik haar leven en "haar geheimen" zomaar even te grabbel gooi. Maar sinds de diagnose kregen we zo vaak dezelfde reactie uit onze omgeving: "Oh, maar dan toch maar een lichte vorm!" Want ja, ze is vaak heel vrolijk en tatert erop los. En nee, ze kent het telefoonboek niet vanbuiten en roept niet spontaan "246!" als er een doosje met lucifers op de grond valt. Zelfs in onze familie kregen we te horen: "June is niet autistisch. Ik ken een autist en June is helemaal niet zo, ik zie niets abnormaals". Tenenkrulmomentje, dat. Al begrijp ik de meeste reacties wel.

Want het is ook zo complex. En ik beken, ook wij vroegen de psychiater in Jette of ze "het erg heeft zitten of toch niet zo". Een vraag die met heel veel nuances en een ingewikkelde uitleg werd beantwoord. Want we hebben het hier niet voor niets over een "spectrum".

We vroegen de psycholoog die haar sinds kort opvolgt wat we moeten antwoorden als we weer zo'n minimaliserende opmerking krijgen. Ze bevestigde wat de psychiater al zei, dat er inderdaad niet zoiets is als een lichte of zware vorm, maar dat June intelligent is (ook dat werd in Jette getest) en daardoor strategieën vindt om haar ASS te verbergen. Je gaat aan June dus niets merken als je ze bijvoorbeeld uitnodigt voor een verjaardagsfeestje. Hoewel ik er geld op durf inzetten dat ze al snel naar een hoekje verdwijnt met wat interessant speelgoed of gaat zitten tekenen. Maar misschien heeft ze net een goede dag en doet ze mee met de activiteiten, dat kan ook.

Mijn buikgevoel zei me ook meteen dat paardrijden en kinderyoga wel eens een succes zouden kunnen zijn. We schreven ze in en ik bleek twee keer de nagel op de kop te hebben geslagen. Ze is ook al naar de scouts geweest, waar ze drie keer mag testen, omdat haar vriendinnetje dat doet. Maar we merken nu al dat ze zich afzondert, met dat vriendinnetje, en niet meedoet met de activiteiten. Afgelopen zondag schreef ze bijvoorbeeld de nummers van haar nieuwe rockband Boomerang terwijl de rest van de scouts zich uitsloofde met levensechte stratego. Die totem zal ze dus waarschijnlijk op haar buik mogen schrijven.

En ja, een rockband. Met nummers die dan ook maar ineens in het "Engels" worden geschreven. Want aan fantasie ontbreekt het haar niet. Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik een hele dag op een stoeltje zou kunnen zitten om naar June te kijken en te luisteren. Ze blijft me verbazen met haar fantasie en fantastische, unieke kijk op de wereld! Maar ze durft zich ook wel eens te verliezen in haar rijke fantasie, wat dan ook weer van het goede te veel is. Maar ook wij vinden stukje bij beetje strategieën om daar een gezond evenwicht in te brengen.

Het is een ontdekkingstocht maar we laten ons goed begeleiden. De grootste uitdaging is misschien weggelegd voor haar broer, die geen grotere tegenpool kon zijn en het momenteel wat moeilijk vindt om haar de ruimte en rust te geven die ze zo hard nodig heeft, wat dan bij ons alle vier voor stress zorgt. En nu weet je ook meteen wie er buiten vloog die woensdag op Instagram!

Nu deze blogpost er staat, ben ik blij dat ik 'm toch heb geschreven. Het kan het begrip voor die "speciale" en soms ook "asociale" of met momenten ook "onbeleefde" June alleen maar vergroten, waardoor ze nog meer kan openbloeien en misschien als een gelukkig kind kan opgroeien. Want het is zo fijn om begrepen te worden...

En ik weet niet of ze mijn blog zo af en toe lezen, maar ik zou graag haar twee beste vriendinnetjes Ella en Ida willen bedanken voor hun ongelooflijk trouwe vriendschap. June heeft het houvast van die vriendschappen heel hard nodig en zou zonder hen nooit het blije meisje zijn dat ze meestal is. Ik kan alleen maar hopen dat ze nog heel lang beste maatjes zullen blijven.

En misschien nog een nuttige tip: ik heb alle ontwikkelingen en grappige uitspraken van de kinderen altijd bijgehouden in een soort van dagboek. Ik blogde er hier al eens over. Ik had echt geen flauw benul toen ik ermee begon, maar het bleek van grote waarde tijdens de onderzoeken in Jette. Ik kan iedereen met jonge kinderen dus aanraden een soort van logboek bij te houden. Je weet nooit waarvoor het nog kan dienen!



zaterdag 4 november 2017

Favoriet adresje: WoonTheater

Zoals ik onlangs al aankondigde, starten we in Bazaar Trend Lab binnenkort met workshops. Er zullen de workshops van Madeline de Stoffenmadam zijn, voor wie wil leren naaien, maar ook wijzelf gaan een tafel plaatsen die voor workshops, degustaties of demonstraties kan worden gehuurd (lees ook mijn oproepje helemaal onderaan).

De uitdaging waar we nu voor stonden, was een tafel vinden die lang en breed genoeg was en die ook de juiste look uitstraalde. We schuimden het internet af en bezochten verkoopzalen waar de tafels tot aan de nok opgeslagen stonden. Ze waren echter nooit lang of breed genoeg. Of ze waren te romantisch, te landelijk, te fout. Terwijl het best wel stoer mocht zijn. Niet te perfect en afgelikt ook. Wabi sabi, weet je wel, de filosofie waarop mijn hele interieur steunt.

Gelukkig is er één adres dat nooit teleurstelt. We vonden er twee jaar geleden onze keukenmeubels en we vonden er nu ook meteen de perfecte (want niet perfecte) workshoptafel mét bankjes en krukjes. Je stapt hier in het WoonTheater gewoon de grot van Ali Baba binnen, want deze winkel is gevuld met schatten. Net zoals we er toen de gedroomde keukenmeubels vonden (en veel meer dan dat), zag ik er ook nu weer verschillende meubels die ik zo weer in een keuken zou plaatsen! En omdat ik zo vaak de vraag krijg waar we onze keukenmeubels toch gevonden hebben, besloot ik foto's te nemen en er meteen een blogpostje aan te wijden.












Het leuke aan dit soort van meubels is dat ze in elk interieur passen. Ze voelen zich perfect thuis in een landelijke keuken, maar geven ook een strak, industrieel interieur een warme, karaktervolle touch. Je kunt er desgewenst ook een ander blad op leggen of een gat voor een spoelbak maken, zoals wij deden.

En is er toch een kleur of element dat niet helemaal naar je zin is, dan passen de stielmannen het gewoon aan in het atelier.




Betaal je er veel voor? Kringwinkelprijzen moet je hier niet verwachten. Maar maak de vergelijking met de prijzen die je in een keukenzaak betaalt en je zult veel geld uitsparen. En zijn die losse meubels toch niet helemaal je ding, of ontbreekt het je aan inspiratie, dan kun je er ook een op maat gemaakte en toch unieke, sfeervolle keuken of andere meubels laten maken. Je ziet er op de eerste foto eentje in de achtergrond. En het bijna zwarte eiland op de voorlaatste foto? Dat werd op maat gemaakt om bij de grote kast erachter te passen. Op die manier wordt echt alles mogelijk, voor een keuken die je nergens anders zult vinden.

Deze foto's werden genomen in onze favoriete vestiging in Blaasveld (ongeveer halfweg tussen Antwerpen en Brussel), maar je vindt het Woontheater ook in de Kloosterstraat in Anwerpen. Beide adressen vind je hier.

En dan nog snel dat oproepje ... Wie graag een workshop, degustatie of demonstratie zou geven (geen naaiworkshops, daarvoor zorgt Madeline al) waarvoor je aan een tafel voor ongeveer 8 personen genoeg hebt, in Bazaar in Vilvoorde, waar The Girl in My Soup eventueel voor lekkers kan zorgen, mag ons altijd mailen met een voorstel. We bezorgen je dan alle info.



zondag 22 oktober 2017

Sweet: bakken met Ottolenghi

Dat ik een grote Ottolenghi-fan ben, is een understatement. Zijn recepten zijn altijd een schot in de roos. Terwijl gerechten uit andere kookboeken nu eens een succes maar vaak ook 'meh' zijn, heb ik in die van hem altijd het grootste vertrouwen. De man is een goochelaar!

Na Het Kookboek, Plenty, Jerusalem, Plenty More en Nopi, die ik als grote fan uiteraard allemaal in huis heb, kwam onlangs ook Sweet uit, het bakboek waar Yotam Ottolenghi samen met bakgoeroe Helen Goh drie jaar aan werkte, tot alles helemaal goed zat, zoals we dat van hem gewoon zijn.

Toch was ik niet meteen overtuigd van de noodzaak om dit boek aan mijn collectie toe te voegen. Want bakken, ik doe dat wel graag. Maar ik vind het al een hele kunst om iedere dag een degelijke maaltijd op tafel te krijgen. En als je dan een halve dag in de keuken hebt gestaan en een dampende taart uit de oven haalt, dan heb je nog niet gegeten. Kun je daarna gewoon opnieuw de keukenschort voorbinden om de kinderen een degelijke maaltijd voor te schotelen en al dat zoets goed te maken.

Een leuke bezigheid voor een dooie zondag, dat is het natuurlijk wel. Een muziekje op, je gezin dat rondom je gewoon zijn ding doet en niemand die je opjaagt. En dan het zalige gevoel dat over je komt wanneer je zo'n goddelijk gebak uit de oven haalt en het hele gezin ineens rond je staat, want wat ruikt dat heerlijk! Toegegeven, op de gezelligheidsschaal scoort bakken op zondag toch wel heel hoog!

Mijn man en ik kozen elk een receptje uit om het boek te testen. Hij bakte toen zijn ouders op bezoek kwamen en speelde het veilig met abrikozen-amandeltaart met kaneel. Zelf waagde ik me aan speculaas met een vulling van amandelspijs.





Beide gebakjes waren toppers en ik zou ze graag nog eens maken/eten, maar al het andere lekkers in Sweet vraagt erom uitgeprobeerd te worden. Met dit boek ben ik nog wel een flink aantal zondagen zoet!

Wat vind je in dit bakboek? De hoofdstukken zijn achtereenvolgens koekjes en biscuits, minicakes, cakes en taarten, kwarktaarten, platte taarten in een deegbodem, nagerechten en zoete snoeperijen getiteld.

De recepten worden uitvoerig toegelicht, de ingrediënten staan helaas niet altijd in je keukenkast en achter sommige moet je misschien wel even zoeken, maar het repertoire is zo ruim dat iedereen hier wel iets uit kan maken. 

En mijn kippen? Die weten eindelijk waarom ze eitjes uit hun lijf persen!
  
 
Ik ontving dit recensie-exemplaar van Agora nv. Sweet wordt uitgegeven bij Fontaine Uitgevers, telt 384 pagina's en kost € 29,95.


 

woensdag 18 oktober 2017

De lelijkste blogpost ooit

Opgelet, dit is geen blogpost voor gevoelige lezertjes. Deze foto's kunnen je netvlies ernstige schade toebrengen. Verder lezen is op eigen risico.




Mijn gang ken je ondertussen al. Maar er is één deur die op foto's altijd angstvallig gesloten blijft: onze Chamber of Horrors!

Het is de kamer die we niet meer kunnen missen, maar die tot nu toe aan de renovaties wist te ontsnappen. Hier ligt, hangt, staat en slingert alles wat anders in de gang zou liggen, hangen, staan of slingeren, namelijk jassen, schoenen, rugzakjes, boekentassen, steps, handschoenen en sjaals, en als we dan toch bezig zijn ook maar ineens de stofzuiger, de benches van de honden, de kussens van het terras en de eierdozen voor bezoekers die verse eitjes mee krijgen.

Een heel handige ruimte dus, deze "vestiaire", want een opgeruimde gang is mijn lang leven. En ze verdient nu wel een make-over! De foto's hieronder zijn best al moeilijk te verteren, maar het wordt pas echte horror als je de foto met de cementtegels ziet. Mijn hart maakte een sprongetje toen ik na wat krabben aan het vinyl een authentieke cementtegel ontdekte. Ik krabde een dik uur vlijtig verder en vond toen enkel nog lelijke beige tegels. Ook een kamer met een sarcastisch gevoel voor humor dus.










Het spijt me dat ik jullie dit aandeed. Maar ik maak het binnenkort goed met mooie foto's van onze vernieuwde vestiaire!

Trouwens, het woord vestiaire dekt de lading nogal goed, maar is wat saai. Iemand een creatieve suggestie?


zondag 8 oktober 2017

Creatief met verfrestjes

Ik kocht een potje roze verf om de deuren van de berging te verven en hield een mooi bodempje verf over. Eigenlijk hoopte ik daar al op, want ik vind het heel leuk om nog wat leuks te doen met die restjes. Een jaar of zo geleden gebruikte ik een restje blauwe verf om een van de stoelen aan onze tafel te schilderen, en ik besloot hetzelfde te doen met deze roze verf.

Deze eenvoudige stoelen kochten we ooit eens in de Marollen in Brussel. De rest komt uit Kringwinkels. Deze zachtroze stoel vormt voor mij de perfecte aanvulling op deze speelse stoelenmix. Het enige wat ik nu nog wil doen, is de uiteinden van de poten van een van de ongeverfde stoelen "nonchalant" in gouden verf dopen. En dan is mijn bonte stoelencollectie helemaal compleet!





Ik gebruikte dit restje nu op een stoel, maar verfde in het verleden ook vogelkastjes, plankjes, een bureautje en een sleutelkastje met kliekjes verf.


woensdag 4 oktober 2017

De hanglampjes die niet hangen

Vorige donderdag lag de nieuwe Playtime collectie van See You at Six bij Madeline in Bazaar. Omdat de stofjes belachelijk snel de deur uitgingen omdat ze ook zo belachelijk mooi zijn, ben ik nog diezelfde dag een voorraadje gaan inslaan. En toen kreeg ik plots geen vertaalwerk meer binnen. Het is alsof het zo moest zijn, iets van sterren en planeten op één lijn die precies naar mij wees of zoiets ... Tijd voor een naaidagje dus! En zo kwam het dat ik vrijdagochtend mijn naaikamer in dook en er weer uitkwam met 4 stuks: 2 sweaters en 2 sweaterjurkjes. Ik gebruikte hiervoor het Mitch patroon uit La Maison Victor (editie 5/2016). Voor de jurkjes verlengde ik het patroon. Omdat LMV voor maat 146/152 een lap stof van 120 cm aanbeveelt (en voor maat 128 slechts 50 cm) heb ik nog getwijfeld of 120 cm niet te veel zou zijn. Ik besloot zeker te spelen en zat uiteindelijk met net genoeg overschot voor nog een sweatertje in maat 128, voor June. Nu kunnen ze twinnen, moesten ze op een dag beslissen vriendjes te worden.

Op Instagram kreeg ik de voorzichtige opmerking dat ik de zwarte stof ondersteboven had gebruikt, omdat de lampjes naar boven zijn gericht en niet hangen. Met onderstaande foto bewijs ik dat ik het juist heb gedaan en alle anderen fout zijn.



De sweaterjurkjes zijn zo comfy dat ik misschien ook wel eentje voor mezelf maak. Ik heb mijn kinderen het hele weekend niet uit hun sweatertjes gekregen! Een paar sfeerbeeldjes.





Ik kocht mijn stofjes bij Madeline in Bazaar, op 5 minuten van mijn deur, maar je zult snel moeten zijn als je ze nog wilt bemachtigen, want ze vliegen de deur uit!
 

zondag 1 oktober 2017

Oona en Juliette in de keuken met June

Ik kwam nu even niet op een betere titel, maar het vat alles wel mooi samen. Juliette is een hemdje uit La Maison Victor en Oona is een jurkje uit hetzelfde naaiblad.

Het hemdje was een uitdaging, met al die plooitjes op voor- en achterpand. Het was ook zo ongeveer op het moment dat ik van frustratie al het haar uit mijn hoofd wou trekken dat ik zag dat dit projectje 4 huisjes had gekregen (de moeilijkheidsgraad van LMV gaat van 1 tot 4 huisjes). Een luie naaister als ik zou er nooit aan zijn begonnen als ik er vooraf op had gelet.

Maar kijk, de missie is dan toch geslaagd! En de Oona jurk, die staat tomboy June echt op het lijf geschreven. Omdat we hier niet te veel meer aan poseren doen, fotografeerde ik ze op een moment dat ze net uit het kippenhok kwam (bewijs: de vuile knietjes) en papa in de keuken stond om het avondmaal te bereiden. Zelf vond ik dit als kind een van de gezelligste momenten thuis: de heerlijke geuren in de keuken, de verwachting van een warme maaltijd, gewoon wat rondhangen in een gezellige drukte, een worteltje meenemen van het aanrecht ... 










Ter info: ik liet in de Oona jurk de blinde rits en zelfs de elastiek achterwege en stikte de tailleband volledig toe. De dag nadat ik deze foto's nam, heb ik er nog een elastiek in gestoken, maar achteraf gezien was dat niet nodig geweest. Ik moet er nu wel bij zeggen dat ik een heel smalle dochter heb, dus hier komt misschien niet iedereen mee weg.

De Oona jurk komt uit editie 5 van 2017. Het stofje is een gabardine van bij Madeline de Stoffenmadam. De knoopjes slingerden nog rond in mijn knopenschuifje, maar bleken perfect voor dit jurkje.

Het Juliette hemd komt uit editie 6 van 2016. Het stofje is er nog eentje uit de eerste Playtime collectie van See You at Six, eveneens gekocht bij Madeline in Bazaar.