maandag 29 mei 2017

Ben ik een goede moeder?



Ik ontdekte een ongelooflijk fijn boek met een titel die meteen de aandacht grijpt: Ben ik een goede moeder?

Honderd vrouwen kregen deze vraag voorgeschoteld. De belangrijkste in hun leven, en voor de meesten ook meteen de moeilijkste, een waar ze waarschijnlijk wel een leven lang op broeden en nooit een antwoord op vinden.

Ik vind dat persoonlijk een beetje verbijsterend, dat zoveel moeders met die eeuwige twijfel blijven zitten. Want hoewel ik zeker fouten maak, kwel ik mezelf niet met die vraag. Ik heb ook niet snel last van een schuldgevoel over "mijn moederschap". En ik weet ook heel goed hoe dat komt ...

Toen ik zes was, ruilde mijn moeder haar gezin in voor een ziekelijk jaloerse man. Mijn moeder was plots van hem alleen. En zij liet dat allemaal gebeuren, hoewel ze de eerste zes jaren van mijn leven een heel toegewijde moeder was geweest. Mijn hele verdere jeugd hunkerde ik naar aandacht, tijd, liefde en bevestiging van mijn moeder. Het grootste deel van mijn tienerjaren hoorde ik niets van haar. Uiteindelijk ontdekten we dat ze met de noorderzon naar het zuiden was vertrokken. Nog steeds heb ik het daar heel moeilijk mee. Een kind heeft een moeder nodig, en dat gemis gaat niet over als je zelf volwassen bent. Ik had gelukkig een schat van een vader die zich als een leeuw over zijn welpen ontfermde, mij en mijn broer overlaadde met liefde en knuffels, voor prachtige herinneringen zorgde en de grote of moeilijke momenten in mijn leven deelde. Maar ik ben mijn moeder - een moeder liever - blijven missen.

Het is niet mijn bedoeling om daar zielig over te doen. Maar ik probeer wel een punt te maken. Want we zijn veel te streng voor onszelf. Mijn kinderen kunnen dag en nacht bij mij terecht met een verhaal of kleine en grote vragen. Mijn armen gaan wijd open als ze een knuffel willen of zich pijn hebben gedaan. Ik vertel ze bijna dagelijks hoeveel ik van ze houd en hoe belangrijk ze zijn voor mij. Wanneer ze 's nachts naar beneden trippelen, na een boze droom, hou ik de lakens open en neem ik ze in mijn armen. En minstens één keer per dag flitst het door mijn hoofd: "Damn, wat hebben die kinderen een geluk! Had ik maar de moeder gehad die ik nu zelf ben." En daarmee beantwoord ik die grote vraag voor mezelf. En ik herhaal: ik ben zeker geen perfecte moeder, maar ik geef mijn kinderen wel alles wat ze écht nodig hebben. Alles wat ik zelf zo hard zocht en bij haar niet vond.

Vandaar mijn pleidooi: laten we alsjeblieft wat minder streng zijn voor onszelf. Onze kinderen verwachten zoveel minder van ons dan we zelf altijd denken, al klagen ze nog zoveel.

Dit boek staat vol prachtige, ontroerende verhalen. Van moeders die worstelen met angsten, paniek en twijfel. Moeders met heel uiteenlopende achtergronden en van verschillende leeftijden. Het zijn ook adoptiemoeders, pleegmoeders of moeders van een overleden kind ...

Of zoals de achterflap het zo mooi samenvat: Honderd moeders. Honderd verhalen. Honderd doodeerlijke inzichten.

Ben ik een goede moeder? werd geschreven door Marijke Libert en uitgegeven bij Manteau. Je kunt het boek hier bestellen.

PS: ik had deze blogpost klaarstaan voor publicatie toen ik ontdekte dat Liesellove ook al een mooi stukje over dit boek had geschreven, met eigenlijk dezelfde boodschap als ik. Zeker de moeite om ook eens te lezen! Je vindt haar verhaal hier.




13 opmerkingen:

  1. Wat mooi van je geschreven en zo oprecht.
    Tranen in mijn ogen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zo eerlijk, Judith. En zo waar ook.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Goed verwoord! Veel knuffelen vinden we sowieso fijn! Ik kwel me zeker niet met de vraag of ik n goede moeder ben maar stel het vaak andersom: wat vond ik vroeger fijn en dat probeer ik nu voor mijn kinderen ook te doen. Het hoeft niet iets groots te zijn want zo werd ik al erg blij als ik mocht picknicken in de tuin met frietjes in een koffiefilter zodat het een puntzak leek:)
    Mijn eigen kindjes vinden dit ook prachtig dus tja, als die oogjes glimmen doe je t ws wel goed!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Mooi gezegd Judith. Er gewoon zijn is voor kinderen vaak al meer dan genoeg :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat een mooi en eerlijk bericht, en ook best triest vind ik. Tuurlijk is dit helemaal niet zielig, maar we zijn allemaal mensen en ik kan me levendig inbeelden hoe jij een moeder gemist hebt. En hoe dat ook in je leven nu nog wel een rol zal spelen, maar tegelijk ook hoe mooi dat het je sterkt als mama zijnde. Ik ben wel zo'n twijfelgeval, al denk ik dat ik het absoluut helemaal niet zo slecht doe, en weet ik dat eigenlijk ook wel. Ik denk soms gewoon teveel na en zou best wel wat milder mogen zijn voor mezelf soms. Dat lukt de ene dag al beter dan de andere ;-) Het boek intrigeert me, alleszins wel, dus bedankt voor de tip!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Veel aan je bericht gedacht gisteren. Hier ook geen mama en je hebt gelijk. Ik ben er op op de best mogelijke manier, niet altijd perfect, altijd vol liefde.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Amai, wat een verhaal.
    Iedereen maakt fouten, maar inderdaad: liefde is alles wat een mens, en dus ook je kinderen, nodig heeft/hebben.
    Een dikke pluim voor je vader, want die heeft er dan toch voor gezorgd dat je wel in staat bent om die liefde te geven.
    Ik stel mezelf de vraag eigenlijk nooit. Natuurlijk, er zijn bepaalde zaken waarover ik twijfel, hoe ik dat zou moeten aanpakken, maar of ik een goede moeder ben, daar twijfel ik niet over.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Wat een goede titel. Ik denk dat elke moeder zich deze vraag wel eens heeft gesteld. Mijn kinderen zijn ondertussen pubers, en ik vraag het me nog regelmatig af. Hij gaat op mijn lijstje om te lezen!

    Wat heb je je Blogger blog mooi vormgegeven trouwens! Goed gedaan. Ik vind het mooi.

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Auw, mijn hart. Hoe eerlijk en schoon, je woorden. Het zet het allemaal een beetje in perspectief. Lijkt me een heerlijk boek. Want ook ik, onzekere mama af en toe, zoek hier en daar bevestiging. Jij lijkt me trouwens een heerlijke moeder met heerlijke kids!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Dank allemaal voor je lieve woorden! <3

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Jouw verhaal doet me zo'n twijfels inderdaad wel relativeren. Bedankt voor dat inzicht!

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Wat een prachtig, ontroerend en eerlijk bericht. Ik ben nog lang geen moeder, maar telkens ik vriendinnen-met-kinderen met hun kroost bezig zie, hoop ik dat ik later net als hen zal worden. Ofte: voor toekijkende twintigers zijn jullie allemaal goede moeders :)

    BeantwoordenVerwijderen

Penny for your thoughts!